Het feest dat Kerst heet

We zitten weer in de laatste dagen van het jaar die zich kenmerken met een overdaad aan aanbiedingen, variërend van kleding tot voedsel en van speelgoed tot luxury Gifts voor de man en vrouw. En wat moeten we dan zoal kopen?

Als je de commercie moet geloven dan loopje in mooie kleding, waarvan de grondstoffen geproduceerd zijn in landen waar de arbeiders onderdrukt worden en moeten rondkomen van een jaarloon zo hoog als bij ons het kledingstuk in de winkel kost.
Daarbij eten we heerlijk stukje wild waarvan gezegd wordt dat het zo mals is omdat het diertje vrij rondgelopen zou hebben. Normaliter wordt dit product verkocht als zijnde  biologisch en zit het gewoon in een hokje waarin ze hun kont amper kunnen keren.
Maar goed; het is kerst en met kerst hebben we allemaal onze oogkleppen op en gaan we massaal naar de kerk om te laten zien dat we betrokken zijn bij de maatschappij en we in meer geloven dan alleen in Sinterklaas. Hierbij moeten we natuurlijk wel goed gekleed zijn en je buurman (die je normaal nooit spreekt) kunnen vertellen dat je konijn eet.

Punt is alleen wel dat je de kerk nog binnen moet komen want bij het laatste wijk blaadje blijkt dat je alleen naar binnen kunt als je kaartjes hebt. Gek scherend staat er ook nog vermeld: Vol is vol.

Eenmaal binnen luisteren we naar de pastoor die een donder preek geeft over hel en verdoemenis en hier de verdachte van het zedendelict in Amsterdam keihard veroordeeld. Onderwijl kijkt hij met een schuin oog naar de koorknaapjes en verheugd zich op de after-party in de pastorie.

Wij storen ons echter niet aan deze gedachten want onze pastoor doet zoiets niet. Daar komt bij dat we onszelf nu eenmaal lekker voor de gek houden.

Al met al verheug ik mij enorm op deze dagen. Heerlijk wakker worden en lekker in je pyjama blijven lopen tot na de koffie. Daarna gewoon je spijkerbroek aan en kletsen met je partner, bouwen aan de lego met je zoon of een spelletje tik tak boem met je dochter.

In de avond kook je een lekkere aardappel met een rundervink en bloemkool om vervolgens een bakje yoghurt met cruslie te eten. Kortom; een heerlijk weekend met je gezin zonder poespas.

Fijne feestdagen.

Nieuws: Dat wat afwijkt van het normale

Met verwondering las ik afgelopen zaterdag de column van Joris Roes in het Brabants Dagblad waarin hij op een zeer negatieve manier uithaalt naar de Nutsscholen en in het bijzonder naar de NHJ-Poolster.

Nu weet ik niet op welke basisschool Joris heeft gezeten, maar één ding is zeker; hij zat niet op één van de Nutsscholen. Had hij hier wel gezeten dan had hij op zijn minst leren lezen.

In zijn column begint hij te benoemen dat hij zelf niet tot de doelgroep behoort van de nieuwsbrief die de Nutsscholen uitbrengen. Maar, zegt Joris, omdat de krant hierin wordt genoemd kreeg hij de nieuwsbrief onder zijn neus geschoven. Voer om wederom eens lekker uit te halen zonder de inhoud te kennen. Kanttekening hier; de krant wordt totaal niet genoemd in het artikel van de Bovenmeester.

Eén van de eerste dingen die studenten journalistiek leren is dat de definitie van nieuws is: Dat wat afwijkt van het normale.
Wat men echter ook leert is om objectief te blijven en hoor en wederhoor toe te passen. En dat is wat ik mis bij de journalisten van het Brabants Dagblad.
Was Joris namelijk objectief gebleven en had hij, na aanleiding van het artikel in de nieuwsbrief, hoor en wederhoor toegepast, dan had hij inmiddels geweten wat de Bovenmeester bedoelde met “we liggen op koers” .
Zelf zou ik willen zeggen: We liggen voor op koers omdat de beoogde resultaten sneller zijn gehaald dan gepland.

Ik weet dus niet hoe hij er bij komt dat de kinderen op een school zouden zitten waarvan de resultaten vijf jaar (versterkt met een uitroepteken) onder de maat zouden zijn. De eerdere genoemde drie jaar zijn een feit. Maar op het moment dat je een verbeter traject start en je ziet de resultaten sterk verbeteren, dan zit je als school, zeker als de tendens zich voortzet zoals deze nu is, over twee jaar boven het gemiddelde.

Vervolgens schrijft Joris dat zijn “collega” columnist zich lafjes verschuilt onder het pseudoniem “De Bovenmeester” . Maar zoals Joris al aangaf; hij behoort niet tot de doelgroep. Zou hij hier wel toe behoren dan had hij geweten wie De Bovenmeester is, net zoals wij allen vroeger wisten wie “De Loepkijker” was….
Erg jammer dat het Brabants Dagblad het papier vervuilt met dergelijke journalistiek. Voor ons als ouders voelt het als een soort doodssteek.

Toch hebben wij als ouders hebben het vertrouwen uitgesproken naar het bestuur en de directie van de Nutsscholen en in het bijzonder de NHJ-Poolster en zijn er van overtuigd dat de school in oktober 2011 weer als (extreem) groene school te boek staat.

En had Joris hoor en wederhoor toegepast dan had hij echt nieuws gehad: Dat wat afwijkt van het normale!

Helaas moeten wij u meedelen......

Na een jaar thuis te hebben gezeten en 89 sollicitaties verder ga ik maandag 1 maart weer heerlijk aan de slag.
Een roerig jaar kan ik wel zeggen. Je komt thuis te zitten vanwege de economische recessie en probeer dan maar weer eens aan de bak te komen. Zeker als je de wens hebt om als man parttime of flexibel te willen werken kom je van een koude kermis thuis.
Want zeg nou zelf; welk bedrijf zit er op een werknemer te wachten van begin 40, man en dan ook nog flexibel of parttime omdat dat hij zijn verantwoordelijkheid wil nemen voor de thuissituatie?
Het heeft me dan ook de nodige kopzorgen gekost wat resulteerde in neerslachtigheid en frustratie. Maar goed, het is uiteindelijk tocht goed gekomen omdat er ook bedrijven zijn die wel verder kijken dan hun neus lang is en je beoordelen op je kwaliteiten en niet op je wensen en leeftijd.

Toch heb ik nog één frustratie die ik van me af wil schrijven om dit verschrikkelijke jaar af te sluiten. Dit is min of meer de manier waarop bedrijven en W&S bureaus met je omgaan als sollicitant. Want als je solliciteert moet je de perfecte motivatie schrijven; kort en bondig met uitgebreid CV. Maar waarom zijn de afwijzingsbrieven die je retour krijgt dan vaak zo belabberd?
Met mijn ervaring als “professioneel” sollicitant heb ik voorbeelden te over waaruit blijkt dat je achteraf wellicht blij moet zijn dat ze niet met je verder zijn gegaan. Om jullie te laten inzien wat ik hiermee bedoel heb ik een greep gedaan in de afwijzingen:

• Je hoort nooit meer iets op je sollicitatie.
• U kunt zich voorstellen dat er meerdere reacties waren op de vacature. Helaas moet ik u meedelen dat we hebben besloten niet verder te in te gaan op uw sollicitatie.
• Er waren andere kandidaten die maximaal voldoen aan het door ons gewenste profiel.
• N.a.v. de briefselectie heeft de selectiecommissie besloten de procedure niet met u te zullen voortzetten.
• Helaas moet ik je berichten dat we hebben besloten niet met je verder te gaan. De reden hiertoe ligt overigens minder bij jou dan bij onszelf.
• Tot mijn spijt moet ik u berichten dat bij de eerste selectie van kandidaten u niet tot degenen behoort die we uitnodigen voor een sollicitatiegesprek. Alleen als we er met de geselecteerde kandidaten niet uitkomen, neem ik mogelijk nog contact met u op. De kans hierop is klein.
• (per autoreply): Als u binnen 4 weken na bedoelde sluitingsdatum geen bericht van ons heeft ontvangen, kunt u er van uitgaan dat er naar ons oordeel onvoldoende aanleiding is om u uit te nodigen voor een sollicitatiegesprek en wordt de procedure derhalve niet met u voortgezet.
• Na een zorgvuldige afweging moeten wij u tot onze spijt mededelen dat u niet uitgenodigd wordt voor een oriënterend gesprek.
• Doordat wij ons gelukkig mochten prijzen dat we meerdere kandidaten hadden is de keuze op iemand anders gevallen.
• Ik deel u mee dat de keus helaas niet op u is gevallen.
• Tijdens de selectieprocedure voor deze functie is de keus niet op u gevallen.
• Na ons gesprek zijn wij tot de conclusie gekomen dat u te formeel bent voor deze functie. Verder hebben wij iemand gevonden die het systeem al kent.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ronduit beschamend is het dus de manier waarop men met sollicitanten omgaat.
Natuurlijk kan ik begrijpen dat het in sommige gevallen ondoenlijk is om iedereen geheel persoonlijk een brief te sturen waarin verwoord staat waarom ze niet voor jou kiezen. Maar een beetje meer aandacht zou het wel mogen krijgen. Temeer omdat er afwijzingen bij zitten van bedrijven en instanties waarvan je op zijn minst mag verwachten dat zij de zaakjes goed voor elkaar hebben.
Kijk, een ondernemer waar drie man werken en een sollicitatie procedure niet alledaags werk is; ja, daar kan ik me nog iets bij voorstellen dat je een “kromme tenen” afwijzing ontvangt. Maar een gemeente of multinational waar een complete HRM unit dagelijks bezig is met personeelszaken…tja, een gemiste kans voor hen zou ik zeggen.
Ik neem het de bedrijven, ondanks de frustratie die het af en toe met zich meebracht, verder niet kwalijk omdat ik gelukkig het inzicht heb dat er altijd kandidaten zijn en zullen zijn die meer bieden dan ik zelf waardoor de keuze dus niet op mij valt. Daarbij weet je dat, gezien de huidige ontwikkelingen, er over een jaar of wat een chronisch tekort zal zijn aan personeel en we met z’n allen misschien wel tot ons 70ste moeten werken om de economie draaiende te houden. Dus met die gedachten hou je jezelf overeind en ga je stug door. Uiteindelijk komt vanzelf het verlossende bericht dat je de uitkering bij het UWV mag gaan stop zetten (prachtige instantie overigens) en je het genoegen krijgt om je weer volop met het arbeidsproces te gaan bemoeien. Wellicht een schrale troost voor iedereen die helaas nu nog werkeloos thuis zit, maar neem van mij aan: Het komt goed! En voor de ondernemer, HRM manager etc. die met mij vindt dat de afwijzingen inderdaad beschamend zij wil ik alleen maar zeggen; kijk uit met oordelen hierover want wellicht zit er een afwijzing van u bij.

Met vriendelijke groet,

Edwin Bril